Wczesnym popołudniem pojechałam na wieś. Diemarden leży zaledwie kilka kilometrów od Getyngi – odległość jest mniej więcej taka jak z Torunia do Przysieka. Nastawiłam się na podróż jak na wielką wyprawę z takimi jej atrybutami jak rozpaczliwe szukanie miejsca, skąd odchodzi autobus do Diemarden, beznadziejnie długie oczekiwanie na niego oraz brnięcie przez wieś. Nic bardziej mylnego. Z centrum miasta dotarłam do celu w pół godziny. W domu stojącym na skraju wsi spotkałam się z dwiema Polkami, mieszkającymi tu kawał czasu. Opowiedziały mi trochę o tym, jak w Getyndze (i jej okolicach) żyje się matkom. Podobno nie jest różowo, ale nie jest też źle. Rodzice mogą np. liczyć na upusty, posyłając do przedszkola drugie dziecko (ale tylko, jeśli jest to to samo przedszkole, do którego chodzi brat lub siostra malucha), a trzecie korzysta z niego całkiem za free. Minusy są m.in. takie, że do żłobka czy przedszkola malca ciężko wepchnąć – czyli tak jak u nas.

Dziś drugi raz spotkałam się też z Sefą, który nie zawiódł moich oczekiwań i nakarmił mnie kolejną porcją ciekawych refleksji o Getyndze.  

Miałam dziś też spotkanie z Małgorzatą Małolepszą, lektorką polskiego na uniwersytecie. Dowiedziałam się od niej kilku kolejnych ciekawostek o uczelni. Lektorzy, oprócz urlopu, mają prawo do dwóch miesięcy pobytu w swoim kraju. Pensje wykładowców są tu ustalane na poziomie rządowym, a na getyńskim uniwersytecie podpisuje się lojalkę, że ewentualna dodatkowa praca nie będzie miała negatywnego wpływu na jakość zajęć proawdzonych na uczelni. Zarobki są jednak na tyle dobre, że naukowcy nie łapią pięciu etatów w prywatnych szkołach, tylko skupiają się na budowaniu solidnej kariery na elitarnej uczelni.

Wieczorem wyskoczyłam na małe piwo ze studentkami slawistyki. Niektóre są z pochodzenia Polkami, niektóre uczą się języka od zera. Co ciekawe, studenci, a przynajmniej humaniści, raczej nie widzą swojej przyszłości w Getyndze. Wszyscy chcą uciekać. Ale w końcu -  jak powiedziała mi rzeczniczka uniwersytetu – tutejsza uczelnia nie szkoli ludzi dla potrzeb lokalnego, lecz globalnego rynku. Śmiałe! Ale wygląda na to, że działa.

A teraz idę spać, bo jutro kolejny dzień odkrywania miasta, rycia w jego zakamarkach i ograbiania go z tajemnic. W planach mam m.in. spotkanie z Andreasem Fuhrmannem, dziennikarzem lokalnej gazety „Goettinger Tageblatt”.