Hurra! Wreszcie udało mi się rozwiązać – mam nadzieję, że na dobre – problemy techniczne i znów mogę wrzucać zdjęcia! Wszystko dzięki naszym nieocenionym informatykom!

Najpierw chciałam jednak wytłumaczyć, skąd wzięła się tak niechlujna korekta w moich ostatnich wpisach, co niektórym z Was przeszkadzało. Wyjaśniałam to już w komentarzu do komentarzy, ale pewnie nie wszyscy tam zaglądają, więc jeszcze raz. Z powodu wspomnianych problemów technicznych musiałam korzystać ze zbiorczego komputera w holu hotelu. A ten po pierwsze miał niemiecką klawiaturę, która wiele się nie różni od polskiej, ale zawsze trochę i to utrudniało mi pisanie. Po drugie zawsze ktoś chcący skorzystać z komputera stał mi nad głową, więc się spieszyłam. Taka oto tajemnica „fafołów”, które się pojawiały. Mam nadzieję, że już ich nie będzie.

A dziś? Nowy tydzień zaczęłam od śledztwa w bardzo ważnej – zarówno dla Torunia, jak i Getyngi – sprawie, jaką jest architektura. Czy trwać w biernym zachwycie nad gotykiem i perłami innych epok, czy też robić cokolwiek, by przyszłe pokolenia zastały po nas coś więcej, niż tylko klockowate hipermarkety? Oto pytanie, które – jak się okazuje – dręczy architektów i urbanistów wszystkich zabytkowych miast. Zadałam je Hansowi-Dieterowi Ohlow, architektowi z ratusza.